خوب همه میدونن که اول باید صبر کنیم مسافرا پیاده بشن و بعد سوار بشن ولی نمیفهمم چرا بعضی جلوی در وایمیسن یا میخوان اول سوار شن. شما میدونین دلیل اینکار چیه؟ ۱۰۰ تا هم تنه میخورن

من به شخصه فکر میکنم احترام گذاشتن به حمل و نقل عمومی خیلی مهمه. من خودم یه مدت با بی ار تی میرفتم سرکار ولی پلیس تو تایم ترافیک مدام ماشین های دیگه رو میفرستاد تو لاین بی آر تی و من با تمام خستگیم به جای یک ربع سرپا وایستادن مجبور بودم ۴۵ دقیقه سرپا باشم و کلی کمر درد هم میگرفتم برا همین بعد یه مدت تصمیم گرفتم بی آر تی سوار نشم و با ماشین شخصی برم سر کار. نظر شما چیه؟‌شما چه راهکارایی دارین برای این موضوع؟

این روزا اکثر بچه‌ها تو خونه بزرگ میشن. دیگه تقریبا کوچه و دوستان کنسل شده. یکی از راه‌های سرگرم کردنشون بازی‌های کنسوله. میخوام برای پسر ۴ ساله خودم ایکس باکس بخرم. لطفا برای بازی‌های مفید این رده سنی، چند تا بهم معرفی کنید

دیروز داشتم از خودم می‌پرسیدم که واقعاً آیفون ۱۷ می‌تونه توی زندگی روزمره‌ام تاثیری بذاره یا نه؟ مخصوصاً که گوشی فعلیم هنوز جواب می‌ده، اما اون حس کنجکاوی همیشگی آدمو کلافه می‌کنه! یه لحظه تصور کنید که توی ترافیک صبحگاهی گیر کردید و می‌خواید سریع یه تماس مهم بگیرید یا یه ویدیوی سریع بگیرید. آیا واقعاً پردازشگر جدید یا دوربین بهتر می‌تونه این لحظات رو براتون راحت‌تر کنه؟ یا صرفاً یه ارتقای تجملیه؟ از طرفی، قیمت‌ها دارن به سقف می‌رسن و واقعاً باید فکر کنیم که آیا این تکنولوژی‌های جدید ارزش سرمایه‌گذاری رو دارن یا نه. من خودم چند بار پیش اومده که گوشی جدید خریدم ولی بعدش پشیمون شدم که چرا پولم رو صرف چیزی کردم که تفاوت چندانی توی کاربری روزمره‌ام ایجاد نکرد. شما چطور؟ آیا واقعاً منتظرید تا آیفون های بعدی بیاد؟ یا فکر می‌کنید این فقط یه بازاریابیه و گوشی فعلی‌تون هم همونه؟

یه موضوعی همیشه برام جالبه و فکر می‌کنم خیلی‌ها هم تجربه‌اش کردن: چرا بعضی تاکسی‌ها تو تهران شماره کارت یا پرداخت دیجیتال ندارن؟ وقتی آدم نگاه می‌کنه، اولش شاید فکر کنه راننده‌ها تنبلی می‌کنن یا نمی‌خوان تکنولوژی رو یاد بگیرن، اما واقعیت یه کم پیچیده‌تره. بخشی از مشکل اینه که بعضی راننده‌ها یا پیغام تراکنش براشون نمیاد، یا خیلی دیر میاد و همین باعث می‌شه به پرداخت دیجیتال اعتماد نکنن. یعنی اگه کسی بخواد پول رو کارت به کارت کنه، راننده نمی‌دونه پول رسید یا نه، و ریسک خیلی بالاست. از طرف دیگه، برخی مسافرا هم واقعاً تراکنش انجام نمی‌دن یا کارت به کارت رو جدی نمی‌گیرن، که این باعث می‌شه راننده‌ها باز هم کمتر بهش اعتماد کنن. یه مشکل بزرگ دیگه هم اینه که پول تاکسی‌ها نسبتاً زیاده و سقف برداشت از کارت‌های بانکی معمولاً محدود هست. این یعنی حتی اگه راننده بخواد تراکنش دیجیتال رو قبول کنه، گاهی واقعاً نمی‌شه. در واقع، ما داریم یه چرخه‌ای از عدم اعتماد و محدودیت‌های فنی رو می‌بینیم. این مشکل فقط مربوط به راننده یا مسافر نیست، یه مشکل سیستمیه که ترکیبی از فناوری، فرهنگ و محدودیت‌های بانکی هست. واقعا جالبه که همین مسائل ساده، چقدر می‌تونه روزمره‌ی یه شهر رو پیچیده کنه. به نظرتون راه‌حل واقعی چیه؟ فقط آموزش و فرهنگ‌سازی کافیه یا باید یه تغییر زیرساختی جدی هم باشه؟

همیشه از بچگی عاشق فضا و سیاره‌ها بودم. یادمه شب‌ها که به آسمون نگاه می‌کردم، از خودم می‌پرسیدم که اون ستاره‌ها و سیاره‌ها واقعاً خالی از زندگی‌اند یا نه، و آیا روزی می‌رسه که ما هم بتونیم اونجا پا بذاریم. حالا وقتی خبر پیدا شدن یه سیاره شبیه زمین رو می‌بینم، حس عجیبی بهم دست می‌ده؛ ترکیبی از هیجان، شگفتی و یه جور حس دلتنگی برای چیزی که حتی نمی‌دونم وجود داره یا نه. خیلی وقت‌ها به این فکر می‌کنم که انسان‌ها همیشه دنبال کشف بودند. از کشف آتش و چرخ گرفته تا رفتن به ماه، همیشه یه کنجکاوی در ما بوده که ما رو مجبور کرده فراتر از محدودیت‌ها و مرزهای خودمون قدم برداریم. حالا هم، وقتی سیاره‌ای شبیه زمین پیدا می‌کنیم، انگار یه دعوتنامه‌ی بزرگه برای ادامه‌ی این سفر. یه روز ممکنه بچه‌های بعدی ما بتونن اونجا زندگی کنن، نفس بکشن، و دنیای جدیدی بسازن. با خودم فکر می‌کنم که آیا واقعاً می‌رسه یه روزی پامون به ماه، مریخ، یا حتی جاهای دیگه برسه؟ آیا تکنولوژی و علم به اون مرحله می‌رسه که سفرهای بین سیاره‌ای بخشی از زندگی عادی ما بشه؟ یا همچنان تو همون زمین می‌مونیم و فقط آرزو می‌کنیم و خواب می‌بینیم؟ اینکه یه سیاره شبیه زمین پیدا بشه، یه حس امیدوارکننده هم بهم می‌ده. انگار نشون می‌ده که حتی با همه مشکلات و محدودیت‌های خودمون، هنوز دنیای بزرگی بیرون وجود داره که منتظر ماست تا کشفش کنیم. و همین فکر، هم هیجان‌انگیزه و هم یه جورایی آرامش‌بخش، چون می‌دونم که ما جزئی از یه داستان خیلی بزرگ‌تر هستیم، داستانی که شاید هنوز اولش باشه.

مدتی پیش وقتی اولین پروژه‌ی جدی‌م رو با ChatGPT و چند تا ابزار هوش مصنوعی شروع کردم، فکر می‌کردم فقط دارم کارم رو سریع‌تر جلو می‌برم. اما وقتی دیدم چطور یه فرآیند پیچیده‌ی کاری یه کسب‌وکار کوچیکو تو چند دقیقه ساده کردم، فهمیدم قضیه فقط تکنولوژی نیست؛ داریم ساختار جامعه رو یه جورایی از نو تعریف می‌کنیم. هوش مصنوعی برام مثل یه اهرم بود. همون‌طور که ماشین بخار بازوهای ما رو قوی‌تر کرد، این تکنولوژی مغز ما رو تقویت می‌کنه. این فرصت هست که شکاف‌های آموزشی کمتر بشه و همه به دانش و مهارت‌های مهم دسترسی داشته باشن. داریم وارد مرحله‌ای می‌شیم که نه فقط اقتصاد، بلکه خود تعاملات روزمره و یادگیری‌مون هم حسابی تغییر می‌کنه. شما چی فکر می‌کنید؟ آماده‌ایم با این تغییرات بزرگ کنار بیایم؟

همیشه ذهنم مشغول این موضوع میشه که اگه هستن، کجان دقیقا؟ از ما پیشترفته تر هستن یا نه؟ اگه پیشترفته هستن چرا نمیان سراغمون؟ یا شایدم تکنولوژی دارن که نمیبینیمشون ولی ما رو زیر نظر میگیرن. اصلا ممکنه حتی به شکل آدما بین ما باشن و تو تصمیمات مهم جهان نقش داشته باشن؟ دوست دارم نظر شما رو هم بدونم

یه موضوعی که خیلی برام جالبه ظهور رستوران‌هایی هست که جدیدا واقعا به مشتری و موندنش فکر میکنن. چندین سال پیش رستوران‌ها اولش سرویس خوب میدادن و با قیمت پایین و سرویس‌های خوب مشتری خوبی جذب میکردن ولی رفته رفته بعد از جذب زیاد مشتری، اون کیفیت و آپشن ها رو یواش یواش حذف میکنن. ولی جدیدا میبینم که رستوران‌هایی پیدا شدن که این کیفیت و آپشن ها رو حفظ میکنن و این نش.ن از بلوغ اون ها رو میرسونه. برام مثال در بلوار ابوذر خیایان ده حقی رستورانی به اسم پانیا وجود داره که الان چندین ساله بعد از ورود بهت آب انبه خنک و کلم بروکلی مزه دار شده میده. کیفیتش هم مثل روز اوله و من واقعا تجربه یکبار غذا خوردن اونجا رو توصیه میکنم بهتون

هیچ‌کس مثل ما کُردستان‌دوست نمی‌تونه از آب‌وهوای منطقه‌مون دفاع کنه! 😄 راستش رو بخواید، بعضی‌ها فکر می‌کنند کردستان فقط زمستون‌های سرد و برفی‌ داره، درحالی که اصلاً اینطور نیست. من خودم تابستون‌ها میرم اورامان، اونجا اصلاً خبری از اون گرمای طاقت‌فرسای تابستون نیست. صبح‌ها که از خواب بیدار میشی، یه نسیم خنک می‌زنه که آدم دلش می‌خواد همون‌جا تا ظهر بمونه. بعدازظهرها هم که آفتابش مثل تهران و اصفهان کُشنده نیست. از طرفی، اردیبهشت و خرداد که می‌رسه، همه جا سرسبز میشه و گل‌های وحشی همه جا رو پر می‌کنن. پاییزش هم که حکایت خودش رو داره! رنگ‌های نارنجی و قرمز درختان تو سقز و سنندج، یه جورایی دل آدم رو می‌بره. زمستون‌هاش هم که دیگه حرف نداره، مخصوصاً برای اسکی بازها تو پیست‌های کوه‌های پیرانشهر.

امروز می‌خواستم یه خاطره براتون تعریف کنم. یادمه اولین بار که با ری‌اکت (React) کار کردم، حسابی گیج شده بودم. از JSX که می‌گفت باید HTML رو توی جاوااسکریپت بنویسی تا State Management که کلی حرف براش می‌زدن. هی می‌گفتم این دیگه چه اختراع شیطانی‌ای هست 😂 ولی یه مدت که گذشت، تازه فهمیدم چرا اینقدر محبوبه. اون مفهوم "کامپوننت" بود که همه چیز رو عوض کرد. کافی بود یه دکمه یا یه فرم رو توی یه فایل جدا بسازی و بعد هر جا خواستی استفاده کنی. انگار داشتی با لگوهای خیلی حرفه‌ای بازی می‌کردی. راستش رو بخواید، توی این چند سال، چارچوب‌های زیادی اومدن و رفتن، ولی ری‌اکت هنوز جایگاه خودش رو حفظ کرده. البته نمی‌تونم انکار کنم که گاهی اوقات هنوز با "رندرمجدد" (re-render) های غیرمنتظره غافلگیرم می‌کنه! حالا نظر شما چیه؟ اگر ری‌اکت کار می‌کنید، چه چیزی رو بیشتر از همه دوست دارید؟ و اگر تازه شروع کردید، چه سختی‌هایی توی یادگیری‌تون دیدید؟

دیروز داشتم یه ویدیو از ناسا می‌دیدم که فضانوردا داشتن از ایستگاه فضایی می‌ریختن بیرون برای پیاده‌روی فضایی. نمی‌دونم چرا یهو یه حسی بهم اومد؛ انگار داریم به یه دوره‌ای می‌رسیم که دیگه سفر به فضا فقط تو فیلم‌ها و رمان‌ها نیست. یاد اولین باری افتادم که با تلسکوپ ماه رو دیدم؛ همون شب بود که با خودم فکر کردم اگه می‌شد یه قدم روی سطح ماه گذاشت، چه حسی داشت. حالا با اسپیس‌ایکس، بلو اوریجین و حتی پروژه‌های جدید چین و اروپا، انگار داریم به روزی نزدیک می‌شیم که سفر به فضا برای آدم‌های عادی هم ممکن بشه. البته هنوز قیمت‌ها نجومیه و ریسک‌ها کم نیست؛ اما همین که داریم پروازهای آزمایشی مکرر می‌بینیم و ساخت ایستگاه‌های خصوصی جدی شده، یعنی داریم از "اگه" به "چه‌طور" می‌رسیم. به نظرم این فقط یه مسئله‌ی زمانه. شاید تا ۱۵-۲۰ سال دیگه بشه بلیط گرفت برای یه سفر کوتاه ارتفاع بالا، یا حتی چند روز در هتل موند!